.

      "Jezu otoczony rzeszą 
kalek, ślepców, trędowatych" 

            
 Fragment hymnu nieszporów z wtorku III tygodnia, dokładnie dwa pierwsze wersety

Bo moje życie to takie jedno bycie kaleką, ślepcem i trędowatą. 

Jestem kaleką

wg. sjp- kaleka to ktoś niedoskonały. Moim zdaniem dzisiejszy świat chce abyśmy byli doskonali, a co za tym idzie- samowystarczalni (nie mylić z niesamodzielnością, bo wypada żeby człowiek dorosły był człowiekiem samodzielnym) Bo jeżeli stajemy się samowystarczalni to jesteśmy egoistami. 

Sami siebie chcemy uzdrowić z tego kalectwa, a cóż, nie damy rady.  

Też będąc kaleką mogę się spokojne spotykać i żyć z innymi kalekami, bo jadą na tym samym wózku co ja. 
Z ostatnich moich przemyśleń, na które naprowadziła mnie moja przyjaciółka M. Trzeba kochać kalectwo innych. Pokochać kalectwo ukochanych osób. 

Jestem ślepcem

Przyznaję się do tego. Nie widzę tego dobra, które jest w moim życiu, często marudzę i myślę o rzeczach, które mnie przerastają- "nie będę szczęśliwa, jeśli tak nie będzie". Tych najpiękniejszych drobnostek, które mnie spotykają każdego dnia. Staram się nad tym pracować, wypisuję sobie codziennie wieczorem w moim zeszycie "dobra dzisiejszego dnia". Uwierzcie mi, że nie spotykają mnie spektakularne rzeczy. Wczoraj to była rozmowa z moją siostrą o muzyce liturgicznej. A dzisiaj to był spacer jak wracałam z pracy. 

Odkąd zaczęłam zauważać, tak naprawdę, pierdoły w moim życiu. Zaczęłam być bardziej wdzięczna. Lubię być wdzięczna. 

Jestem trędowata

(i nie chodzi mi tu o chorobę Hansena)

Moja trędowatość polega na tym, że mam w sobie pewną słabość,rana z przeszłości, która mnie dręczy. Mogę nawet rzecz, że jestem nią naznaczona. Idzie ze mną przez całe me życie? Często przez nią się poddaję. Ale potem (och, całe szczęście!) dochodzę do wniosku, że mam przestać żyć? Uczę się to oddawać Panu, by On to przemieniał, ale też staram się to kochać, by inni mogli to pokochać

I w tym wszystkim stoję taka ja.

 I stoi On. 

Stoi i się uśmiecha do mnie

z Miłością 

i mówi-

właśnie taką Ciebie

chcę

chcę byś była 

święta

Podrzuczam playliste na jutubie, którą się zachwycam od wczoraj
COŚ PIĘKNEGO

dobrego wieczoru :) 



 Za każdym razem jest tak samo jak zaczynam pisać. Zdaję sobie sprawę, że zupełnie tego nie umiem, ale mimo wszystko lubię to robić. 

Czytaj więcej »

Słyszę pierwsze kroki

Cicho! Ukochany mój! 

Oto on! Oto nadchodzi! 

Biegnie przez góry, 

skacze po pagórkach.
                          Pnp 2,8

Cicho! 

Aby odciąć się od tych krzyków świata, na czas Adwentu odcinam to, przez co chyba marnuję najwięcej czasu,czyli przez facebooka. Chcę usłyszeć ciszę, w której przyjdzie cicho jak złodziej nasz Pan. Pozostaje mój instagram, email i może to co czasem wrzucę tu na bloga. 

Oto On! On nadchodzi! 

Bardzo lubię czas Adwentu, czas wstawania na roraty (nie zawsze jest to proste), czas postanowień, czas decyzji, czas zmian. Co do zmian, Pan Bóg wlał mi ogromne pragnienie odmienienia mojego serca. Mam ogromny bałagan, egoizm i  zanieczyścił moje życie. Trudno mi jest już trochę się w tym wszystkim połapać, zagubiłam się gdzieś. Ale! On mnie już chwycił za rękę i prowadzi mnie trochę po ciemku (a może to ja boję się otworzyć oczy), bo nie wiem co dla mnie szykuje. Wiem jedno, coś pięknego :) 

Pisarka ze mnie słaba, ale mam nadzieję, że w tym potoku słów i mętliku zdań uchwycę to, co przeżywam, co odkrywam. Chciałabym się dzielić tym jak ja m.in odkrywam i uczę się swojej kobiecości. Jak odkrywam piękno relacji. Piękno innej osoby. Jak uczę się miłości, wierności i przebaczania. Jak ożywcze Słowo, naszego Pana, przenika moje wątłe serce i zapala je do walki. 

Biegnie przez góry! 

Choć mam słabą kondycje, bardzo chcę biec za Nim. Nie chcę marnować życia. Chcę biec tam, gdzie On mnie prowadzi. 


Pan Bóg - moja siła, 
uczyni nogi moje podobne jelenim, 
wprowadzi mnie na wyżyny

Ha 3,19

Czytaj więcej »